Month: Նոյեմբերի 2020

  • ՔԱՐՏԵԶՆԵՐԸ՝ ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ՊԵՐՃԱԽՈՍ ՎԿԱՆԵՐ…

    ՔԱՐՏԵԶՆԵՐԸ՝ ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ՊԵՐՃԱԽՈՍ ՎԿԱՆԵՐ…

    Վերջին ամիսներին հաջորդող այս լարված օրերին, առավել քան երբևէ, կարևորվում են հին քարտեզների դերն ու նշանակությունը՝ երկրների պատմության, սահմանների մասին իրենց հաղորդած տեղեկություններով…

    Լուսանկարում՝ 1919 թվականին Փարիզի Խաղաղության վեհաժողովում Հայկական պատվիրակության ներկայացրած՝ Զ. Խանզադյանի ձեռամբ գծված՝ «Առյուծաձև» Հայաստանի քարտեզը… Անհիշելի ժամանակներից ի վեր Հայոց մեջ պահպանված՝ առյուծի՝ ընձառյուծի, հովազի խորհրդանիշն ու իմաստը՝ մի այլ առիթով…

    Ժայռապատկերներից մինչև կավե սեպագիր սալիկների ու փայտի, ոսկրի վրա փորագրված կամ մագաղաթի, պապիրուսի, մետաքսի վրա նկարված հնագույն քարտեզներում զանազան նպատակներով գծվել-մեկնաբանվել են «տեղանքները»՝ Երկնքում և Երկրի վրա:

    Գյուղատնտեսական աշխատանքների համար և հավատալիքների համակարգում վաղնջական ժամանակներից ի վեր կարևորվում էին Լուսատուները:
    Նրանց «շրջապտույտ-շքերթն» էր «թելադրում-պայմանավորում» կյանքը Երկրի վրա:

    Եվ առաջին քարտեզները ոչ թե Երկիրն էին ուսումնասիրում, այլ՝ Երկինքը, դրոշմելով մարդկանց կյանքում կարևոր դեր ունեցող տիեզերագիտական առաջին գիտելիքները (Աստեղատները՝ Համաստեղությունները ցարդ գրեթե անփոփոխ են՝ իրենց անվանումներով ու խորհրդանիշներով):

    Մինչ ժամանակակից ճշգրիտ գիտություն դառնալը, քարտեզագրությունը հնագույն շրջանում մարդկանց համար տեղանքի կարևորությունը (սրբազան բնույթը) նշելով պահպանելու — հավերժացնելու մի ձև էր և միջոց:

    Իրենց շրջապատի առանձնահատուկ վայրերը պատկերելու առաջին փորձերից է Պորտասարից քիչ հեռու, այսօր Չաթալ Հույուկ (անվանումը՝ տեղանքի ձևից՝ թարգմանաբար՝ Երկճյուղ, Երկժանի բլուր) անունով հայտնի հնավայրից 1963 թվականին հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված «քարտեզը»՝ ժայթքող հրաբխի մերձավորությամբ տեղակայված մոտ 80 շինությունների պատկերով, որն, ըստ մասնագետների, թվագրվում է ն.թ.ա. 6.200 թվականով:

    Ժայթքող հրաբխի պատկերով «քարտեզ»՝ Չաթալ Հույուկից (մանրամասները՝ մի այլ առիթով)…

    Մեր բազմահազարամյա պատմության պերճախոս վկանե՛րն են նաև քարտեզները, ուր ամբարված են տարբեր ժամանակահատվածներում մեր նախնիների պատմությունն ու մշակույթը:

    Քարտեզը մեր Հայրենիքի՛ խորհրդանիշն է՝ իր սահմաններով, սրբազան լեռներով ու գետերով…

    1919 թվականի Փարիզի Հաշտության վեհաժողովի (Խաղաղության կոնֆերանի) աշխատանքներին կարևոր դեր ու մասնակցություն է ունեցել Հայազգի անվանի քարտեզագետ՝ Զատիկ Խանզադյանը (1886-1980): Զմյուռնիայի Մեսրոպյան վարժարանն ավարտելուց հետո նա ուսուցանել էր Փարիզի Նավագնացության բարձրագույն և Ֆրանսիայի Ռազմածովային ուժերի գլխավոր շտաբի դպրոցներում՝ ստանալով կոմանդորի կոչում։

    Զատիկ Խանզադյան

    1913 թվականին, հիմնվելով եղած որոշ քարտեզների վրա, Խանզադյանը գծագրել է «Թուրքահայաստանը և իր վեց գավառները» քարտեզը, որն այսօր պահվում է Ֆրանսիայի Ազգային գրադարանում:

    https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b8445851s

    Նա եղել է նաև «Ազգերի Լիգայի» աշխարհագրագետ-քարտեզագետը, 1920-1932 թվականներին կազմել և հրատարակել է Թուրքիայի տնտեսական աշխարհագրության, Ալժիրի պատմական աշխարհագրության, Պաղեստինի տնտեսական աշխարհագրության և այլ ատլասներ։

    1919-ին Փարիզյան խորհրդաժողովին Հայկական պատվիրակությունը նրա՛ պատրաստած՝ «Պատմական Հայաստանի Աշխարհագրական միասնության Ատլասն» է ներկայացրել՝ տարբեր ժամանակաշրջաններում Հայաստանի սահմանները փաստող 25 քարտեզներով:

    Բացառիկ կարևորություն ու նշանակություն ունեցող հիշյալ քարտեզները՝ անհրաժեշտ նաև այսօրվա Հայ դիվանագիտության համար, ստորև…

    Հայաստանի սահմանները՝ ըստ Վիլսոնի «Իրավարար վճռի»
  • «ՃԱՌԱԳԱՅԹՆԵՐ, ՈՐ ՇՈՂԱՑԻՆ ՈՒ ՉԿԱՆ»…

    «ՃԱՌԱԳԱՅԹՆԵՐ, ՈՐ ՇՈՂԱՑԻՆ ՈՒ ՉԿԱՆ»…

    «ՃԱՌԱԳԱՅԹՆԵՐ, ՈՐ ՇՈՂԱՑԻՆ ՈՒ ՉԿԱՆ»…
    (Վ. Տերյանի խոսքերով՝ ի փառս մեր Անմահացած Հայկազունների, որոնք մնացին մեր սրտերում)

    Արցախ, Դիզափայտ
    Արցախ, Դիզափայտ

    Հազարամյակների ճամփորդ Հայ ազգս կրկին աղետալի փոթորիկների շրջանում հայտնվեց:

    Ու պայթող ռումբերի սփռած կորուստի ծանր լռության մեջ մեր Հոգու անսփոփ ճիչն է՝

     «Սերմնացանները չդարձան տուն»…

    Հոգնած նայում եմ ես ճամփաներին՝

    Սերմնացանները չդարձան տուն,

    Հանգան շողերը լուռ կատարներին՝

    Սերմնացանները չդարձան տուն:

    Իջավ երեկոն լուրթ ստվերներով՝

    Սերմնացանները չդարձան տուն,

    Գրկեց հոգիս իր մութ, պաղ թևերով՝

    Սերմնացանները չդարձան տուն:

    Լույսերը վառվեցին խրճիթներում՝

    Սերմնացանները չդարձան տուն,

    Ահեղ լռություն է ճամփաներում՝

    Սերմնացանները չդարձան տուն…

    (Գեղամ Սարյան)

    Եվ հազիվ 35 գարուն բոլորած մի Հայորդու տառապալից քնարի մռունչն է հնչում…

    Լռել են արդեն երգերը հզոր,

    Ու էլ չե՛ն հնչում խոսքերը հպարտ,

    Խավա՛րն է գերել մեր հոգին այսօր,

    Եվ լռությունը՝ հավետ մահապարտ։

    Սև գնդերն, ահա,՛ կազմել են շարքեր

    Արյունված երկրում, ուր երեկ այնպես

    Շաչո՛ւմ էիք դուք, հրեղե՛ն երգեր,

    Եվ ալեկոծում փողոց ու կրկես։

    Դաժան ցնծությամբ թշնամին, ահա՛,

    Իր սև հաղթության խնջույքն է տոնում,

    Հռհռում է մեր տանջանքի վրա,

    Արյունով հարբած՝ արյո՛ւն է խմում…

    Լցվա՛ծ է արդեն բաժակը թունոտ,

    Համբերելու ժամն անցե՛լ է արդեն…

    Ելնե՛նք՝ ճչալու խնդությամբ քինոտ

    Ու հպարտ կանգնե՛նք մութ բռնության դեմ։

    Այս դառն օրերի մթնում մահաբեր,

    Արնոտ խնջույքի այս սև զնդանում

    Դավաճա՛ն է նա, ով լռում է դեռ,

    Մատնի՛չ է, ով իր սուրը չի հանում…

    (Վահան Տերյանի՝ «Փշե Պսակ» շարքից, 1905-1908թթ.) 

    …«Արիացի՛ր, սի՛րտ իմ, ե՛լ հավատով տոկուն,

    Կանգնի՛ր հպարտ՝ որպես լույս Լեռն է մեր կանգուն»:

     Տերյանական տողերով՝ Ոգու Զորություն մաղթենք մեր Աննկուն Քաջազուններին…

  • ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԿՐԿՆՎՈՂ ՔԱՌՈՒՂԻՆԵՐՈՒՄ՝ ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ՍՐԲԱԳՐՄԱՆ ՀՆԱՐԱՎՈՐՈՒԹՅԱՄԲ…

    ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԿՐԿՆՎՈՂ ՔԱՌՈՒՂԻՆԵՐՈՒՄ՝ ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ՍՐԲԱԳՐՄԱՆ ՀՆԱՐԱՎՈՐՈՒԹՅԱՄԲ…

    ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԿՐԿՆՎՈՂ ՔԱՌՈՒՂԻՆԵՐՈՒՄ՝ ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ՍՐԲԱԳՐՄԱՆ ՀՆԱՐԱՎՈՐՈՒԹՅԱՄԲ…

    Այսօր՝ 2020 թվականի նոյեմբերի 22-ին լրանում է Առաջին Համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Սեւրում կնքված պայմանագրի դրույթներից բխող հայցադիմումի համաձայն՝ Հայաստանի և Թուրքիայի միջև սահմանները հստակեցնող՝ «Իրավարար վճռի» հարյուրամյակը:

    Ու թեև այն վերջնական է և պարտադիր կատարման ենթակա, ցարդ չի իրականացվել՝ ավելացնելով Հայոց ճակատագրի ողբերգական էջերը…

    Հայաստանի Պատմական նահանգներին վերստին տիրանալու և դեպի Սև ծով ելքն ապահովելու նպատակով, 1919 թվականին Փարիզում կայացած Խաղաղության համաժողովին Հայկական պատվիրակությունը մանրակրկիտ հիմնավորումներով ու հավաստումներով ներկայացրել էր իրենց պահանջի իրավացիությունը:

    Թարգմանաբար ծանոթանանք մեր օրերին խիստ արդիական մի փոքրիկ հատվածի՝ Զ.Խանզադյանի «Հաշվետվությունից» (Rapport sur l’unité géographique de l’Arménie : atlas historique, fac-similé héliographique des 25 cartes de l’antiquité, du moyen âge, des temps modernes et contemporains / par Z. Khanzadian)…

    …«Երբ Զեյթուն քաղաքը՝ Հայոց քաջության հաղթական վկան, երկաթի միջոցով իր իսկական բնակիչներից դատարկվեց, այստեղ լցրեցին թուրքեր ու քրդեր: «Հաղթականների» կայսրական հրովարտակով (firman), սուլթանն այնուհետև փոխեց այդ քաղաքի անունը՝ նրան համադրելով բռնապետի հետ:

    Հայաստանի անունը նույնպես իր տեղը զիջեց «Արևելյան Անատոլիային»:

    Սա է հանցավոր ակունքն այդ անվան, որով որոշ մամուլում, նույնիսկ մեր դաշնակիցները, կոչում են Հայաստանը:

    Անկասկած, Հին Աշխարհի նվաճողների օրինակին հետևելով են Երիտթուրքերի ղեկավարներն այդպես վարվում, սակայն այն տարբերությամբ, որ Կոնստանտին կայսրն իր անունով կնքեց Կոնստանդնուպոլիսն այն կառուցելուց հետո, մինչդեռ Երիտթուրքերն իրենց խալիֆի անունով կոչեցին Զեյթունն այն կործանելուց (ավերելուց, Կ.Ա.) հետո:

    Իսկ, Հայաստանը պաշտոնապես Արևելյան Անատոլիա անվանելու համար, նրանք այն նախ և առաջ վերածեցին մի հսկայական գերեզմանոցի:

    Հայը չխորտակվեց, նա այդ սարսափելի փորձությունից ոտքի կանգնեց՝ զենքը ձեռքին…

    Հեղափոխությունից հետո, երբ ռուսական բանակը նահանջելով հետ էր քաշվում՝ թուրք-գերմանացիների հետապնդմամբ, գեներալներ Նազարբեկյանի, Անդրանիկի, Ղորղանյանի, Բագրատունու և այլոց գործունեության շնորհիվ թշնամին կասեցվեց հենց Հայաստանի սրտում:

    Քանզի սահմանի մյուս կողմում Ռուսահայաստանը խոյանում էր որպես Հայաստանի Հանրապետություն:

    Քանի որ թուրքերի համար անհնար էր զենքով կամ դավաճանությամբ հաղթել, ինչպես արեցին Թուրքահայաստանում, նրանք ստիպված եղան ճանաչել այն, կանխավ ծրագրելով նրա փլուզումը Ադրբեջանի մուսուլմանական հանրապետությամբ, որը նրանք ստեղծեցին Հայաստանի կողքին:

    Բավական է մի հայացք նետել Ադրբեջանի հանրապետության պատվիրակության ներկայացրած քարտեզի վրա՝ հաստատելու համար, որ նրանց նկրտումներն ուղղված են միա՛յն Հայաստանի Հանրապետության վերացմանը:

    Ադրբեջանի կառավարության պրոպագանդան ոչ միայն հրապարակումներով է սահմանափակվում, այլ՝ Երիտթուրքերի հրամանատարությամբ շարունակում է այսօր ներխուժել Ղարաբաղ-Զանգեզուր, որը Հայկական Բարձրավանդակի հարավ-արևելյան Դարպասն է:

    Այդ նվաճումների նպատակը չի արդարացվում ո՛չ աշխարհագրական նկրտումներով՝ Ղարաբաղը պատկանում է Հայկական Բարձրավանդակին, ո՛չ էլ՝ ցեղային՝ այնտեղի բնակչությունը Հայերն են:

    Պատմական տեսանկյունից՝ մեր ներկայացրած ատլասի (տարբեր ժամանակաշրջանների քարտեզների հավաքածուի, Կ.Ա.) ցանկացած քարտեզ հաստատում է, որ Ղարաբաղը մի՛շտ է եղել Հայկական, իր պատմության բոլո՛ր փուլերում՝ ի սկզբանէ:

    Մեր թիվ 23-րդ քարտեզը անգլիացի դիվանագետ՝ Սիր Հարֆորդ Ջոն Բրիջի (Sir Harford Jones Brydges)՝ 1808 թվականի պաշտոնական առաքելության կազմածի վերարտադրությունն է:

    Այն կազմված է հատկապես Ադրբեջանի համար:

    Այն հիանալիորեն սահմանազատում է ներկայիս երեք հանրապետությունների՝ Ադրբեջանի, Վրաստանի և Հայաստանի սահմանները:

    Այսօր անգամ, հնարավոր բոլոր միջոցներով ձեռքը Ղարաբաղի վրա դնելու ցանկությունը Ադրբեջանի հանրապետությունը ստեղծելիս Երիտթուրքերի ներշնչանքն է»…

    1919 թվականին Փարիզի Խաղաղության խորհրդաժողովում ներկայացրած քարտեզներն ուրվագծում էին ազգային ինքնության հիմունքներով գծագրված երկրների տարածքները՝ այսօրվա համար մնալով խիստ արդիական ու հրատապ…

    Չնայած նրանց մանրակրկիտ քննությանը, ներկայացված քարտեզներն իրական երկրներ չդարձան:

    Ու ցայսօր պայքարը շարունակվում է՝ ավելացնելով ազգերի դարավոր պայքարի ողբերգականորեն ճակատագրական էջերը՝ անբեկանելի և վաղեմության ժամկետ չճանաչող՝ Վիլսոնյան «Իրավարար վճռի» իրականացման Հավատով ու Սպասումով…

    Քարտեզները շարունակեցին հարատևել՝ սերունդների հիշողության մեջ, յուրաքանչյուրի սրտում ու հոգում վառ պահելով վերստին գտնված Հայրենիքի բաղձանքն ու Հույսը…

    https://www.lecfc.fr/new/articles/228-article-27.pdf

    https://www.wdl.org/fr/item/47/#fbclid=IwAR3najJzLMlXv7_5H4mwF7ONELOlfN1d0Or9isrZ7BaXOZWBcEhwMdW-VA0
  • …«ԵՍ ՏԵՍԱ ԲՈԼՈՐԻ՛ ԿՈՂՄԻՑ ԼՔՎԱԾ ՀԱՅԵՐԻՆ»…

    …«ԵՍ ՏԵՍԱ ԲՈԼՈՐԻ՛ ԿՈՂՄԻՑ ԼՔՎԱԾ ՀԱՅԵՐԻՆ»…

    …«ԵՍ ՏԵՍԱ ԲՈԼՈՐԻ՛ ԿՈՂՄԻՑ ԼՔՎԱԾ ՀԱՅԵՐԻՆ»…

    30. Հոկտեմբերի, 2020 թ.

    «Լեռնային Ղարաբաղ իմ ժամանումից ի վեր, արդեն 48 ժամ, ռմբակոծությունները գործնականում չեն դադարել:

    Ես եկել եմ այստեղ՝ վկայելու համար Ադրբեջանի, Թուրքիայի և իրենց վարձկան սիրիացի իսլամիստների կողմից Լեռնային Ղարաբաղի Հայ ազգաբնակչության դեմ մղվող պատերազմի սարսափների մասին:

    Մայրաքաղաք Ստեփանակերտի վրա ռումբերն ընկան ողջ օրվա ընթացքում:

    Մենք ապաստարանից ապաստարան էինք տեղափոխվում:

    Շուշիում՝ մոտ տասնյակ կիլոմետր հարավ, ուր տաճարն ու Մշակույթի տունն արդեն վնասվել էին նախկին ռմբակոծություններից, երեկ երեկոյան մի իսկական կրակի հեղեղ էր:

    Այս առավոտ մենք եկանք հաստատելու կատարվածը:

    Դպրոցի առջև՝ հսկայական մի փոս, նման մի ուրիշը՝ բնակելի շենքի դիմաց՝ հավաստում են ժամեր առաջ այս քաղաքի վրա թափված ռումբերի հզորությունը, քաղաք, ուր միայն ծերերն ու զինվորականներն են մնացել:

    10 քաղաքացիական անձ զոհվել է Մշակույթի տան ռմբակոծումից:

    Հավատքի վայրերի և դպրոցների ռմբակոծումը պատերազմական հանցագործություններ են»,- գրել է բելգիացի քաղաքական գործիչ և պատգամավոր՝ մասնագիտությամբ՝ բժիշկ՝ Ժորժ Դալմանը (Georges Dallemagne), Արցախից վերադարձից հետո…

    «…Ես տեսա թռչող ռմբակոծող սարքերի կիրառում, արգելված զենքերի կիրառում…

    Ես տեսա արյան հեղեղ…

    Ես տեսա բոլորի՛ կողմից լքված Հայերին…

    Պետք է կրկնել՝ բոլորի՛ կողմից լքված Հայերին…

    Անհրաժեշտ է կրկնել՝ նրանք մենակ էին այդ բարբարոսությունների դեմ:

    Այլ բառեր չկան նկարագրելու, երբ օգտագործում են Սիրիայից եկած վարձկաններին…

    Մենք չենք կարող հանդուրժել կատարվածը…

    Մենք չենք կարող հանդուրժել, որ ուժի գերակայության օրենքը կիրառվի մի երկրում, որը միակ դեմոկրատականն է տարածաշրջանում:

    Մենք չենք կարող հանդուրժել, որ ՆԱՏՕ-ի անդամ երկիրը ահաբեկիչներ ու արգելված զենքեր կիրառի՝ պատերազմելու համար մի երրորդ երկրում:

    Մենք չենք կարող հանդուրժել Նախիջևանի և Ադրբեջանի միջև նախատեսված այդ «միջանցքը», որը ձեզ ուրախացնում է, և որն ավելի է վտանգում Հայաստանը՝ զրկելով տարածաշրջանում իր միակ դաշնակցի՝ Իրանի հետ ունեցած նրա սահմանից, և որը հնարավորություն կտա Էրդողանին իրականացնելու «Մեծ Թուրանի» իր երազանքը»…

    Նրա վկայությունն ամբողջությամբ՝ ստորև տեսանյութում, վերնագրված՝ «Պատերազմական հանցագործությունները Լեռնային Ղարաբաղում», նաև՝ ներքոնշյալ կայքում զետեղված հարցազրույցում…

    https://global-watch-analysis.com/lancien-directeur-de-handicap-international-georges-dallemagne-jai-observe-des-crimes-de-guerre-au-haut-karabakh/?fbclid=IwAR2rApAYj9V-2b9T49Scys8Zzi1nlcBoBwJlWmMbJqnInLBpW7EcBAz7h4g

  • Ի ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԵՎ ԱՐՑԱԽԻ՝

    Ի ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԵՎ ԱՐՑԱԽԻ՝

    Ի ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԵՎ ԱՐՑԱԽԻ՝

    Ֆրանսիացի մի խումբ մտավորականների և դերասանների կոչը՝ հրապարակված «Ֆիգարո»   օրաթերթում…

    1915 -ին օսմանյան ղեկավարության կողմից Հայերի ցեղասպանության իրագործումից մի դարից քիչ ավելի անց, նույն ժողովուրդը կրկին զոհն է երկու՝ Բաքվի և Անկարայի միանձնյա ռեժիմների, որոնք հրահրում են  ազգամիջյան ատելություն՝ իրենց միահեծան իշխանությանը արյունալի նոր հաղթանակների շնորհման նպատակով:

    Հայերի ճակատագիրը  վայրենաբար սպանվեց  Լեռնային Ղարաբաղում՝ շրջան, որն իրենք անվանում են Արցախ:

    Այստեղ երկու հազարամյակից ավելի ապրում են համեստ  և հպարտ մարդիկ,   անքակտելիորեն կապված իրենց  խստաշունչ  և  հրաշագեղ Հողին:

    Նրանք ուզում էին շարունակել իրենց գոյությունը (գոյատևել, Կ.Ա.) այնտեղ, ուր իրենց Նախնիները կառուցել էին իրենց տները,  դպրոցներն ու հիանալի վանքերը՝անառիկ  լեռների և դժվարությամբ  մշակված դաշտերի սրտում:

    Առանց որևէ մարդկային նկատառության,  Ռ.Թ. էրդողանի Թուրքիան և Ի.Ալիևի Ադրբեջանը հարձակվեցին  ոչնչացնելու համար օրինական այդ իղձը:

    Հայերի համար Ղարաբաղն ամենից առաջ մի ժողովուրդ է՝ նախնիների մշակույթով, երաժշտությամբ, պարերով և մեկուսացումից դուրս գալով՝ աշխարհի քայլքին միանալու իր ձգտմամբ:

    Բաքվի և Անկարայի իշխանությունների համար այն հատկապես մի տարածք է,  ուր ամեն գնով պետք է ծածանվի Ադրբեջանի դրոշը՝ լինի դա թուրքական հատուկ ուժայինների օգնությամբ,  քաղաքացիական անձանց վրա պայթող ինքնաոչնչացվող թռչող սարքերի թռիչքով կամ սպանելու համար վճարված վարձկան ջիհադիստների միջոցով…

    Այժմ ապացուցված է, որ Ադրբեջանը կիրառել է միջազգային օրենքով արգելված ռումբեր:

    Պայքարն ամբողջովին անհավասար էր:

    Հայերը չէին ուզում  այս պատերազմը,  սակայն ստիպված էին պայքարել իրենց գոյատևման համար:

    Ադրբեջանական ռեժիմի համար  այն զուտ ազգային սնափառության հարց է:

    Ադրբեջանի  ղեկավարությունը իր միտումները պարզորոշ արտահայտեց հակամարտության առաջին իսկ օրերից,  երբ հայտարարեց. «Մենք  նրանց շների նման կքշենք»…

    Նա այս նույն միտքը կրկնեց Արցախում  քաղաքացիական բնակչության աքսորից հետո՝ հայտարարելով,  որ հպարտ է իր այս զավեշտալի խոստումը կատարելու համար:

    21-րդ  դարում Մարդու նման արհամարհանքը, ատելության նման բորբոքումը խորապես բողոք է առաջացնում և բնավ թուլատրելի չէ…

    Ահա թե ինչու՛

    # Ես սատարում եմ Հայաստանին

    # Ես սատարում եմ Արցախին…

    https://www.lefigaro.fr/lefigaromagazine/l-appel-des-artistes-francais-en-faveur-de-l-armenie-et-de-l-artsakh-20201120?fbclid=IwAR3oOsLeeZJ6gft-p6nOPmo4T1rePNxfKGDXAHrBkECKHv37uRkbDKQJNMc

    Ստորագրված է հետևյալ  հայտնի  մտավորականների ու դերասանների կողմից.

    Simon Abkarian, Bruno Abraham-Kremer, Alain Altinoglu, Karine Arabian, Fanny Ardant, Ariane Ascaride, Yvan Attal, Jacques Attali, Serge Avédikian, Nicolas Aznavour, Georges Bensoussan, François Berléand, Stéphane Bern, Daniel Bilalian, Juliette Binoche, Dany Boon, Guillaume Bourgogne, Hamit Bozarslan, Stéphane Breton, Dany Brillant, Pascal Bruckner, Jean-Christophe Buisson, Claudia Cardinale, Virginie Carton, Gérard Chaliand, Françoise Chandernagor, Jean-Luc Choplin, Grégoire Colin, Jean-François Colosimo, Costa-Gavras, Boris Cyrulnik, Audrey Dana, Xavier Darcos, Jean-Pierre Darroussin, Anahit Dasseux Ter-Mesropian, Didier Decoin, Marina Dédéyan, Arnaud Delalande, Alain Delon, Olivier Delorme, François-Xavier Demaison, Anaïs Demoustier, Éric Denécé, Négar Djavadi, Karim Dridi, Michel Drucker, Alain Duault, Alain Ducasse, Jean Dujardin, Vincent Duclert, Atom Egoyan, Frédéric Encel, Sophie Fontanel, Caroline Fourest, Thierry Frémont, Laurent Gaudé, Yves de Gaulle, Laurent Gerra, Franz-Olivier Giesbert, Isabelle Giordano, Thierry Godard, Robert Guédiguian, David Haroutunian, Roland Hayrabedian, Michel Hazanavicius, Laurent Herbiet, Patrick Hernandez, Nancy Huston, Alexandre Jardin, Pierre Judet de La Combe, Michèle Kahn, Nelly Kaprièlian, Robert Kéchichian, Arsinée Khandjian, Elie Kleiman, Richard Labévière, Alexandra Lapierre, Camille Laurens, Pascal Légitimus, Gilles Lellouche, Claude Lelouch, Jean-Jacques Lemêtre, Grégoire Leprince-Ringuet, Bernard-Henri Lévy, Olivier Loustau, Mathieu Madénian, Benoît Magimel, Jean-Pierre Mahé, Christian Makarian, Vardan Mamikonian, Bruno Mantovani, Michel Marian, Gérard Meylan, Jacques-Alain Miller, Frédéric Mitterrand, Olivier Mongin, Eric Morain, Thibault de Montaigu, Vahram Muratyan, Lola Naymark, Jessica Nelson, Jacky Nercessian, Véronique Olmi, Michel Onfray, Erik Orsenna, Frédéric-Jacques Ossang, Benjamin Penamaria, Raphaël Personnaz, Michel Petrossian, Patrick Poivre d’Arvor, Gérard Pullicino, Michel Quint, Christophe Rauck, Jean Reno, Pierre Richard, Henri Roanne-Rosenblatt, Muriel Robin, Alexandre Romanès, Tatiana de Rosnay, Jean-Marie Rouart, Gérard Saillant, Boualem Sansal, Lévon Sayan, Jean Sévillia, Gilbert Sinoué, Astrid Siranossian, Zinedine Soualem, Nicolas Steil, Robinson Stévenin, Pierre-André Taguieff, Bertrand Tavernier, Yves Ternon, Alain Terzian, Sylvain Tesson, Marc Tigrane, Ara Toranian, Valérie Toranian, Rosalba Torres, Philippe Torreton, Thierry Vendome, Marie Vermillard, Marin de Viry, Charles Villeneuve, Philippe Welsh, Ysmahane Yaqini, Tigrane Yégavian, Benoît Yvert, Corinne Zarzavadjian, Pierre Ziadé.

  • ՎԵՐԱԴԱՐՁ՝ ԱՐՑԱԽ

    ՎԵՐԱԴԱՐՁ՝ ԱՐՑԱԽ

    ՎԵՐԱԴԱՐՁ՝ ԱՐՑԱԽ

    Մեծ Քիրս լեռն Արցախում
    Մեծ Քիրս լեռն Արցախում

    Արցախ Աշխարհիս խախտված անդորրի խռովքն է մեր մորմոքված  սրտերում, ու մեր  Անմահ Քաջազունների  խրոխտ ու վեհ  հայացքներն են  մեզ ուղեկից…

    Մեծ Հայքի արևելյան հատվածում սփռված՝ սաղարթախիտ անտառներով ու սառնորակ աղբյուրներով հարուստ վսեմաշուք Արցախն իր ռազմական ամրության շնորհիվ դարերի ընթացքում բազմիցս է դիմակայել օտարազգի հրոսակներին՝ պատերազմի ժամանակ բնության զանազան անկյուններում՝ անձավներում  ապաստանվելով  և երբեմն էլ որպես ռազմական կետեր ծառայեցնելով բնական քարայրները:

    Այստեղ  սուրբ են  Լեռն ու Քարը, Աղբյուրն ու Ծառը՝ իրենց շուրջ հյուսված  զանազան ավանդապատումներով…

    Լեռներին  սրբազան բնույթ վերագրելը (որպես դիցերի բնակավայր), հնագույն շրջանից ի վեր՝ առկա է   բազմաթիվ մշակույթներում:

    Լեռը նաև հենց Դիցի խորհրդանիշն էր, նրա մի Մասը՝  Մասիքը կամ Մասունքը…

    «Արարումը, Արարչագործությունն  ամենուր է»՝ Լեռներում,  Ջրերի ակունքներում…

    «Վարանդացին հեռու անցեալում և մեծ մասամբ այժմս էլ աստուածացրել է ամբողջ բնութիւնը և ծունր դրել նրա առաջ: 

    Քիրս  լեռը իւր  սպիտակափառ գագաթով նուիրական է եղել նրա համար.  շատերը ծունր չոքած  աղօթել են նրա առաջ:

    Դեռ մինչև այժմս էլ Քիրսի աստուածացման վերաբերեալ աւանդութիւններ շրջում են ժողովրդի մէջ  և լերան վերայ  գտնուող բազմաթիւ  ուխտատեղիները խլել են նրանից  նրա աստուածացումը»:

    Այսպես է սկսել  Հայոց   մեջ  գոյատևած  հավատալիքների   հետքերը քննող ազգագրագետ, բանահավաք ու հնագետ  Երվանդ Լալայանն  իր՝  Լեռների պաշտամունքին նվիրված  ուսունասիրությունը («Վարանդա», Երկրորդ տարի, Բ գիրք, 1897թ.)՝  շարադրելով տարբեր պատճառներով Լեռանը դիմելով իրենց քարի փոխակերպած կանանց ավանդույթները…

    Վարանդան Մեծ Հայքի Արցախ աշխարհի գավառներից մեկն էր,  որը համապատասխանում է ներկայիս Շուշիի և Ասկերանի (մինչև 1930-ակաները՝ Խաչեն) շրջանների տարածքին:

    Վարանդա անունն է կրում նաև Քիրս լեռան արևելյան լանջից սկիզբ առնող գետը, նաև՝ Արցախի Մարտունու շրջանի Մարտունի գյուղի երբեմնի անունն էր …

     Քիրս անունով գյուղեր կան Բիթլիսի, Սյունիքի շրջաններում…

    Հայկական Լեռնաշխարհում՝ Արցախում Քիրսի լեռներով  էին նախկինում  բաժանվում  Վարանդայի և Դիզափայտի մելիքությունները:

    Դիզափայտ (Արցախ)
    Դիզափայտ (Արցախ)

    Արցախի լեռնաշղթայի ամենաբարձր մասը միջին հատվածն է՝ Շուշիի մոտ,  Մեծ Քիրս լեռնագագաթը՝  Շուշիից 12 կիլոմետր հարավում՝ 2725 մետր բարձրությամբ,  անտառներով շրջապատված… 

    Մեծ Քիրս լեռն Արցախում
    Մեծ Քիրս լեռն Արցախում

     «Վարանդայում կան քարեր ու ժայռեր, որ պաշտւում են. ժողովուրդը ուխտի է գնում  նրանց,  մոմ վառում,  աղօթում  և մատաղներ կտրում» (Ազգագրություն, Բ գլուխ, էջ 188):

    …«Մի մեծ ժայռ քար էլ Սխտորաշէնի մօտ կայ, որ կարծես մանհիր լինի:

    Սրա առաջ չորս սրբազան ծառեր էլ կան, ծածկուած շորի կտորներով:

    Բացի սովորական ուխտ անելուց եւ մոմեր վառելուց, ամէն մի անցորդ պարտաւոր է սուրբ քարի մօտից մի փոքրիկ քար վերցնել, դնել սուրբ  քարի վրայ եւ մի ուրիշը վայր ձգել:

    Մի այսպիսի քար էլ Քարին-տակը գիւղում կայ»:

    «Վարանդայում դեռ եւս մնացել է ջրի պաշտամունքը:

    Մեղք են համարում ջրի վրայ թքել եւ կամ նախատինքով վերաբերուիլ:

    Նորահարսը առաջին անգամ աղբիւրի մօտ գալով, զոհ է բերում նրան ցորեն:

    Կիրակի օրերը մոմեր են վառում սուրբ համարուած աղբիւրների առաջ:

    Առողջութիւն հայցող հիւանդը մոմեր է վառում, աքաղաղներ զոհում, երկրպագում եւ աղօթում աղբիւրների:

    Աղբիւրներից մի քանիսը ամենայն տեսակ, իսկ միւսները մի մի որոշ հիւանդութիւնների բուժիչ սրբատեղիներ են համարւում:

    Առաջիններից նշանաւոր են Շօշու գիւղում, ձորակի մէջ գտնուողը, Վերին Սզնէքում «Կանաչ խաչ» անուն աղբիւրը, Հղորդի գիւղում «Մոշ-աղբիւրը», որ իւր անունը ստացել է մօտի մոշի թփերից եւ որի մօտ մի մեծ, պաշտուող կաղնի ծառ կայ. Չանախչի գիւղում` «Մեծ աղբիւրը», որի վրայ մի քանի անգամ լոյս է իջել:

    Ներքին Թաղավարդում երկու թքեռնի ծառերի տակ պաղպաչող «Կարմիր աղբիւրը», որի մօտով անցնողը պարտաւորուած մի բան է դնում աղբիւրի քարի վրայ եւ այնտեղից մի ուրիշ բան վերցնում»:

    Հայոց  կյանքում  ծեսերի, տոների,   սրբավայրերի նշանակությունը,   նրանց դերն ու խորհուրդն ըմբռնելուն մեծապես նպաստում են  հնագույն  սկզբնաղբյուրները, նաև՝ մեզ հասած զանազան ավանդապատումները (շարունակությունն՝ այլ առիթներով)…

    Քաջարի Հայկազունների բոցավառ հայացքի ներքո՝ կառուցենք նրանց սխրանքին  արժանի մի  Նոր Հայրենիք…

  • «ԾԱՌԵՐՆ  ՈՒ ԿԱՑԻՆԸ»

    «ԾԱՌԵՐՆ ՈՒ ԿԱՑԻՆԸ»

    «ԾԱՌԵՐՆ ՈՒ ԿԱՑԻՆԸ»

    Հայրենիքի ու իր ազգի  խնդիրներով  մտահոգ մեծ Մտածողներից մեկը՝ Երևանի մոտ, Քանաքեռ գյուղում 1809 թվականին ծնված հայտնի Հայորդին՝  Խաչատուր Աբովյանն  իր խորաթափանց մտքով ու հեռատեսությամբ  պատգամներ է թողել  սերունդներին…

    Բնագետ, լեռնագնաց  Ֆ.Պարրոտի բնութագրմամբ՝ «Հայոց «լեռների պես վեհ և ձորերի պես խորը  անհատականությունը» այլաբանորեն  նկարագրում է անտառում՝  «Կացնի»  պատճառած  ավերներից խիստ զզված-հուսահատված Ծառերի  խորհրդակցությունը՝ իրենց կյանքը  փրկելու, բարելավելու  նպատակով  մի ճար գտնելու համար…

    Ծառերն, որ մեշումն խիստ շատ զվիրն եկան
    Կացնի ձեռիցը, ու էլ չիմացան,
    Ի՞նչ անեն, իրանց գլուխը պահեն,
    Խորհուրդ արին, մեկ ճար իրանց անեն։

    «Կացինն ի՞նչ զատ ա, որ մեզ քյար անի»,
    Ձեն տվեց նրանց՝ մեկը ծառերի։
    «Մենք որ կոթ չտանք, կացինը կարա՞
    Մեզ վնաս տա, կամ հեչ մեզ մոտանա»։

    Թո՛ղ իմացողը ինքը իմանա,
    Ու նհախ տեղը կացնի կոթ չտա։
    Թե չէ սկիզբը իրան կկտրի,
    Հետո փոշմանիլն բանի պետքը չի՛։

    Պատերազմի քողի ներքո կրկին «կացնահարված»  Հայ Ազգն իր ցասմամբ, ի վերջո,  «բոլոր կոթերին» պիտի բացառի՝  ճանապարհ հարթելով   խրոխտ քայլերով  իր Հաղթական  առաջընթացին…

    Հ.գ. Լուսանկարը՝ բանաստեղծությամբ, Խ.Աբովյանի Տուն-թանգարանի կայքից՝ շնորհակալությամբ…

  • «ԲՅՈՒՐ ԱՆԳԱՄՎԱ ԴՈՒ ՓՈ՛ՐՁ ՈՒՆԵՍ ԸՆՁՅՈՒՂՎԵԼՈՒ», Ա՛ԶԳ ԻՄ ՓԱՌԱՊԱՆԾ …

    «ԲՅՈՒՐ ԱՆԳԱՄՎԱ ԴՈՒ ՓՈ՛ՐՁ ՈՒՆԵՍ ԸՆՁՅՈՒՂՎԵԼՈՒ», Ա՛ԶԳ ԻՄ ՓԱՌԱՊԱՆԾ …

    «ԲՅՈՒՐ ԱՆԳԱՄՎԱ ԴՈՒ ՓՈ՛ՐՁ ՈՒՆԵՍ ԸՆՁՅՈՒՂՎԵԼՈՒ», Ա՛ԶԳ ԻՄ ՓԱՌԱՊԱՆԾ …

    Հայոց հնագույն ավանդույթների ու տոների շարքում բոլորիս հոգեհարազատ՝ Նախնիների հիշատակի օրն է այսօր՝ «Քաղոց ամսվա Վարագ օրը՝ Անմեռաց Տոնը՝ Տոհմի, Տան ու Օջախի Տոնը», ինչպես հիշեցնում է Քուրմ Յարութ Առաքելյանը:

    Անմահացած Նախնիների և, միաժամանակ, իրենց զավակների՛ մեջ Անմահություն գտած Նախնիների տոնն է:

    Վաղնջական ժամանակներից ի վեր, Ծառը Կյանքի ու նաև՝ Մարդո՛ւ խորհրդանիշն է՝ իր Արմատներով (Մարդն՝ իր նախնիներով) ու Ճյուղերով՝ Ընձյուղներով (Զավակներով), ինչպես և՝ իր Պտուղներով (գործերով)…

    Յուրաքանչյուրն իր արմատներո՛վ է սնվում, հզորանում:

    Արմատներով Հողի ընդերքից իր սնունդն ու ջուրն է ստանում Ծառը և Երկնքից՝ Արևից, իր կյանքի, գոյության համար անհրաժեշտ լույսը, ջերմությունն ու ցողը…

    Իր բազմահազարամյա պատմության ընթացքում, Ծառից բացի Կացնի խորհրդանիշն է նաև կիրառել մեր ազգը:

    Հնագույն շրջանում՝ որպես «Երկինքը Երկրից «հատող-բաժանող» խորհրդանշական գործիք»՝ Դիցի ձեռքին («Կումարբիի շարքը»), հետագայում՝ իբրև յուրայինի (մերձավորի) կողմից հասցված վնաս՝ «Կացինին կոթը մեզմէ է»՝ ինչպես գրում էր Լևոն Շանթը…

    Ազգի ցավով մորմոքված բանաստեղծուհին՝ Սիլվա Կապուտիկյանն իմաստուն տողերով հիշեցնում էր նաև «կացնի հարվածներից» ինքնապաշտպանության անհրաժեշտությունն ու միջոցը…

    ԿԱՑԻՆՆ ՈՒ ԾԱՌԸ

    Ասում են, երբ փայտահատը՝ կացինն առած
    Մոտենում է, որ ճյուղատի ծառը կանգուն,
    Ծառն զգում է կացնի շունչը մահատարած,
    Ծառն զգում է, ինչպես մա՛րդն է ահը զգում:

    Ծառն զգում է… Եվ օրհասի իր բնազդով
    Ճյուղերի մեջ, ճյուղերից ներս՝ լարված ցավից՝
    Հավաքում է հյութերը ողջ, սաղմ ու ավիշ
    Ու մղում վար, արմատնե՛րն է մղում տենդով:

    Զո՜ւր են սրում կացինները, զո՜ւր են սրում,
    Կարծում են, թե ա՛յդ ես, որ կաս՝ թույլ ու հլու:
    Բյուր անգամներ ճյուղատել են քեզ դարերում,
    Բյուր անգամվա դու փո՛րձ ունես ընձյուղելու…

    Արցախի Հողի ամեն անկյունում Հայոց Սրբավայրերն ու Ուխտատեղիներն են՝ մեր հազարամյակների պատմության վկաները…

    Ստորև լուսանկարում՝ Արցախի Վարանդա գավառի Սխտորաշեն գյուղի երկհազարամյա հսկա Սոսին է (Չինարին, Տնջրին), որին անդրադարձել ենք ամիսներ առաջ, առանձին գրառմամբ՝

  • …ԵՎ  ԱՅԳԱԲԱՑՆԵՐՆ  ԱՅՍՏԵՂ  ԽԱՂԱՂ  ԵՆ…

    …ԵՎ ԱՅԳԱԲԱՑՆԵՐՆ ԱՅՍՏԵՂ ԽԱՂԱՂ ԵՆ…

    …ԵՎ ԱՅԳԱԲԱՑՆԵՐՆ ԱՅՍՏԵՂ ԽԱՂԱՂ ԵՆ…

    Հարյուր տարի առաջ, Առաջին Համաշխարհային պատերազմից հետո, 1920 թվականի օգոստոսի 10-ին, Փարիզի արվարձաններից մեկում՝ Սեվր քաղաքում, Հաղթանակած դաշնակից պետությունների և Օսմանյան կայսրության միջև կնքվեց հաշտության պայմանագիր՝ համաձայն որի Թուրքիան Հայաստանը ճանաչում էր որպես Ազատ ու Անկախ պետություն՝ Հայոց պատմական նահանգներով (հատուկ հանձնաժողովի կողմից հստակեցված սահմանագծերով)…

    Թե ի՞նչ եղավ օրինական ընթացակարգով և մեծ հանդիսավորությամբ (ընդհանուր համաձայնությամբ) ստորագրված այս կարևոր փաստաթղթի ճակատագիրը՝ քաջ հայտնի է մեզ՝ Հայերիս…

    Եթե պաշտոնական արարողակարգով և օրինական գործընթացով բոլոր իրավասու անձանց կողմից ստորագրված այս հույժ կարևոր համաձայնագիրն ընթացք չստացավ, չվավերացվեց, ինչու՞ պիտի այսօր Հայաստանն ընդունի և վավերացնի անօրինական ճանապարհով (նույնիսկ սեփական պետության նախագահի անգիտությամբ) ստորագրված մի թուղթ, որն իրավական ուժ չունի (զինադադարից հետո՝ հակամարտության կարգավորումը բանակցություններով՝ ազգերի ինքնորոշմանը վերաբերող միջազգային օրենքների հարգմամբ):

    Հատկապես, որ դեռևս մեկ ամիս առաջ, «Բրիտանացի հայտնի փաստաբան, պրոֆեսոր Ջեֆրի Ռոբերտսոնը հոդված է հրապարակել The Australian թերթում՝ կոշտ քննադատության ենթարկելով Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին:

    Ըստ Ռոբերտսոնի՝ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդը պետք է դիմի Միջազգային քրեական դատարանին, որպեսզի վերջինս սկսի ագրեսիայի հանցագործության հետաքննությունը, «որն Ալիևն իրագործել է Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի աջակցությամբ»:

    Նաև՝ «Հիշեցնենք, որ հոկտեմբերի 3-ին մարդու իրավունքների և միջազգային իրավունքի մեկ այլ առաջատար մասնագետ Ալֆրեդ դե Զայասը կարծիք էր հայտնել, որ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը պետք է կանգնի Հաագայի միջազգային դատարանի առջև՝ ագրեսիայի ակտ իրագործելու մեղադրանքով» (մեջբերումները՝ https://www.shantnews.am/news/view/775872.html):

    Հզոր ու Անպարտ Հայկազունների դեմ մարտի ելած թշնամին՝ հանցավոր ահաբեկիչների հրոսակախմբերով համալրված իր բանակով, իր անփառունակ գործունեությամբ կհիշվի՝ որպես բարբարոս ու անքաղաքակիրթ…

    Իսկ «անկենդան որոշումը» կյանքի կոչելու ոչ մի առիթ (կամ՝ պատճառ) չունենք:

    Դա էլ թող մնա պատմության արխիվներում՝ որպես չվավերացված որոշում…

    Միջազգային օրենքների խախտմամբ՝ վարձկան-ահաբեկիչներով ու օրինազանց միջոցներով, մարդկության դեմ հանցագործություններ իրականացնելով տարածքներ զավթողները համապատասխան օրենքներով պատժվում են, ոչ թե «հաղթանակով» պարգևատրվում («Էս սարն ի՛մն է, էս ծառն ի՛մն է» ասող խաբեբայի վերջն է վաղուց):

    Օրեր առաջ ռմբակոծվող, արգելված զենքերից վնասված խաղաղ ազգաբնակչությանն իրենց պապենական Հողից տեղահանելու իրավունք ոչ ոք չունի…

    Ընդհակառակը, նրանց կրած վնասների, ընդհատված ու հաշմված կյանքերի համար առավելագույնս պիտի հատուցվի…

    Ուրեմն, կեցցե՛ հավերժ վեհաշուք Արցախն իր խրոխտ Հայորդիներով…

  • Ոճիր և պատիժ…

    Ոճիր և պատիժ…

    Ոճիր և պատիժ…

    Հայաստանի Հանրապետության վարչապետն իր ելույթում նշում է, որ Արցախի բնակչությանը ցեղասպանությունի՛ց փրկելու համար զոհվեցին մեր զինվորները:

    Ցեղասպանության հանցանքի և նրա կանխարգելման մասին Միավորված Ազգերի Կազմակերպության հայտնի համաձայնագիրը ստորագրած Հայաստանը պետք է պահանջի մարդկության դեմ հանցանք գործած, օտարերկրյա ահաբեկիչ վարձկանների միջոցով պատերազմած, արգելված զենքեր կիրառած, պատերազմական ոճիր գործած հանցավորների պատիժ և փոխհատուցում, ոչ թե հայրենազրկի իր տուժած զավակներին…

    Ոսոխի ցեղասպան բնույթը փաստող ապացույցներն անթիվ են՝ տարբեր ժամանակահատվածներում և զանազան վայրերում…

    Ուստի՝ որպես ոճիրին հաջորդող պատիժ՝ հանցագործությունների հեղինակների՛ն է հարկավոր վերջնագիր ներկայացնել՝ նույն տարբերակով, սեղանին դրված թղթի ստորագրմամբ …

    Քաղաքակիրթ ազգերի կողմից ճանաչված միջազգային իրավունքները պաշտպանող՝ Միացյալ Ազգերի Կազմակերպության (ՄԱԿ-ի) Արդարադատության Միջազգային դատարանը՝ տեղակայված Հաագայում (Նիդերլանդներ), արդարության վերահաստատմանը կնպաստի, հուսանք…

    Հ.գ. Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի սարսափներն ու դաժանությունները հետագայում կանխելու նպատակով 1959 թվականին ստեղծված՝ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի (ՄԻԵԴ-ի) տեղն ու իրավասությունը քաջ հայտնի է Հայաստանում…

    Մեր սրտերն Արցախում են՝ մեր Քաջարի Հայկազունների Հողում, մեր բոլոր ճանապարհները դեպի Արցախ են ձգվում…